Są dwa typy ludzi w markecie budowlanym. Jedni przyszli po śrubki. Drudzy patrzą na taśmę izolacyjną i zastanawiają się, czy nada się do naprawy flowersticka.
Kuglarza rozpoznasz natychmiast. Nie po stroju. Nie po fryzurze. Po spojrzeniu. To spojrzenie mówi: „To da się podrzucać”.
Wszystko jest rekwizytem. Teoretycznie.
Normalna osoba widzi rurkę PCV. Kuglarz widzi kij do manipulacji.
Ktoś widzi łańcuch. Kuglarz widzi potencjalnie niebezpieczne poi.
Ktoś widzi plastikową miskę. Kuglarz widzi przyszłe diabolo, jeśli bardzo się uprzeć.
Oczywiście większość tych pomysłów kończy się jednym testem i szybkim powrotem do sprawdzonych rekwizytów. Jednak sam proces analizowania przedmiotów pod kątem rotacji, balansu i środka ciężkości jest nieunikniony.
Bo gdy raz zaczniesz myśleć kategoriami osi obrotu, trudno przestać.
Choroba zawodowa: sprawdzanie balansu
Każdy przedmiot trafia na chwilę do ręki. Krótki podrzut. Delikatny obrót. Szybka analiza masy.
Nie dlatego, że trzeba. Po prostu mózg już tak działa. Jeśli coś ma symetrię, to aż prosi się o test.
Co więcej, kuglarz potrafi wyczuć różnicę kilku gramów szybciej niż wagę kuchenną. Jednak zapytać o cenę? To już wymaga chwili odwagi.
Problem z torbami
Zwykły klient wychodzi ze sklepu z jedną torbą. Kuglarz wychodzi z trzema „bo może się przyda”. A potem przez pół roku leżą w domu elementy przyszłego projektu, który w teorii miał zrewolucjonizować scenę.
W praktyce kończy się na tym, że wracamy do ulubionych piłek. Bo są przewidywalne; znamy ich trajektorię. Bo nie zaskakują.
Chociaż oczywiście dalej rozglądamy się za czymś nowym.
Minimalizm? Niby tak.
W świecie kuglarstwa często mówi się o prostocie. Jeden rekwizyt. Jedna koncepcja. Czysta forma.
A jednak w szufladzie każdy ma „eksperymentalny” sprzęt. Taki, który miał otworzyć nowy rozdział, który wymaga jeszcze „chwili treningu”. Taki, który leży od dwóch lat.
I mimo to nie wyrzucimy go. Bo potencjał jest wieczny.
Dlaczego to właściwie robimy?
Bo kuglarstwo to nie tylko technika. To sposób patrzenia na świat. Widzisz ruch tam, gdzie inni widzą przedmiot. Widzisz rytm tam, gdzie inni widzą przypadek.
Dlatego nawet zwykłe zakupy mogą stać się analizą trajektorii i wytrzymałości materiału. A zwykły spacer potrafi zamienić się w plan nowej sekwencji.
I może właśnie o to chodzi.
Bo kuglarz nie przestaje być kuglarzem, gdy odkłada rekwizyty. On po prostu chwilowo przestaje nimi rzucać.
Więcej o Sara Zalewska
Studentka dziennikarstwa, komunikacji społecznej i medioznawstwa, związana z kuglarstwem od prawie sześciu lat
